Fundacja kontynuatorką misji WTMGSz

„Fundacja na rzecz wspierania szachów w Warszawie" - kontynuatorką misji „Warszawskiego Towarzystwa Miłośników Gry Szachowej, założonego w 1899 roku".

Za protoplastów warszawskiego ruchu szachowego uważa się Ignacego Krasickiego i Łukasza Gołębiowskiego, którzy przybliżyli czytelnikom skróconą historię królewskiej gry.

Misja założonego w 1899 roku „Warszawskiego Towarzystwa Miłośników Gry Szachowej" polegała na krzewieniu gry szachowej drogą zwiększania liczby jej miłośników i sympatyków oraz podnoszenia poziomu gry. Osiąganiu tego celu służyć miało gromadzenie środków na kształcenie szachowe tak, aby rozwój talentu nie zależał od warunków materialnych rodziny. Chodziło też o „wyciąganie młodzieży z przepełnionych i zadymionych kawiarni". Ważnym celem WTMGSz było też wydawanie książek, czasopism, prowadzenie biblioteki szachowej, a także organizacja turniejów szachowych.

Jednakże, inaczej niż w Fundacji, statut Towarzystwa nie dopuszczał do szeregów organizacji kobiet. Inicjatorem i współzałożycielem, a następnie pierwszym prezesem Towarzystwa był znany prawnik warszawski Józef Żabiński (1860-1928), który należy do grona najbardziej zasłużonych organizatorów życia szachowego w Polsce. Jednakże człowiekiem najbardziej przyciągającym zwolenników gry szachowej do Towarzystwa był Bolesław Prus.

Siedzibą Towarzystwa był bogato wyposażony i elegancki lokal klubowy należący do warszawskich teatrów przy rogu ulic Wierzbowej i Trębackiej.

Historię warszawskich szachów i rolę WTMGSz znakomicie opisał Profesor Tadeusz Wolsza w pracy, która niebawem zostanie Panom przekazana. Wspomnę jedynie, że Jan Nepomucen Krupski, autor wydanej w 1835 r. „Strategiki szachowej", zarazem dziennikarz „Gazety Warszawskiej" napisał, że nie zauważył w Warszawie „porządniejszego domu, w którym nie umiano grać w szachy". Wskazał m.in. na siedziby znakomitych rodów: Ogińskich, Tyszkiewiczów, Wołkowiczów, Wielohorskich, Branickich, Rzewuskich, Ostrowskich, Olszarów, Moszczyńskich, Ledóchowskich, Niemojewskich, Swiejkowskich i Rostworowskich.

Powrót do świetności po 1920 roku zawdzięczają warszawskie szachy generałowi Kazimierzowi Sosnkowskiemu i Marszałkowi Józefowi Piłsudskiemu. Do ich domów na partyjkę szachów przychodzili najsłynniejsi polscy szachiści tego okresu: Dawid Przepiórka, Akiba Rubinstein, Aleksander Flamberg, Mojżesz Łowicki i wielu innych.

Jan Macieja